Przerywam Passę SITE i pora się przedstawić... Kim tak naprawdę jestem?! Nie wiem sama

Dziewczyna jak każda inna, ale jednak wyjątkowa. Ucząca się w liceum, a w wolne dni dorabiająca na własne potrzeby. Każdą chwilę (jeśli taka jest) spędza z przyjaciółmi, a wieczorami zapada w trans pisarski. Wtedy przenosi się do innego, własnego świata, do którego wstęp mają tylko Ci wyjątkowi, których sama do niego zaprosiła.
  Blondynka(dobra przyznaję bez bicia: Już nie blondyna a czarnula) o piwnych oczach uprawiająca sport, trenująca i wymagająca. Nie lubi przegrywać, uwielbia mieć zawsze racje, chociaż czasami musi przyznać się do błędu i przeprosić. Z charakteru miła, szczera, pomocna. Ukrywa swój smutek pod fałszywym uśmiechem i mimo iż na zewnątrz wydaje się być szczęśliwa, to w środku rozpada się na części.
  Łatwo jej stracić zaufanie, a osoba, do której je straciła musi się liczyć z tym, że być może już nigdy jej nie zaufa. Nie próbuj zmieniać jej na inną, bo poniesiesz klęskę, a po za tym- ona bardzo tego nie lubi.  
    Ma w sobie to coś, ten przedziwny błysk w oku, potrafi przekonać do siebie wiele osób. Interesuje się pisarstwem, śpiewem i wieloma innymi... Lubi, gdy ktoś jest szczery, nienawidzi, gdy ktoś owija w bawełnę, unika odpowiedzi, krzyczy na nią...
  Potrafi śmiać się z byle powodu, ale do płaczu również niewiele jej trzeba. Kochająca zwierzęta, sama posiada kilka psów, kota, konia i chomika... Jeżdżąca konno...  

Do szczęścia brakuje jej już tylko drugiej połówki... Niestety sama nie daje sobie rady z samotnością i często będąc sama martwi się o to, czy znajdzie tego, którego szuka
 Na razie to wszystko, gdy dowie się o sobie czegoś więcej to dopisze :)
A no i jeszcze coś: W szkole nazywają ją Czarnula- powód prosty: W wakacje miała kaprys, by się pofarbować i teraz ma za swoje... :D 

 Teraz pora na cytat, który jest dla mnie pewnym wsparciem :)

My ludzie umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach które mogłyby być piękne a nie były, o skarbach, które mogłyby być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskami. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje nam się, że nie jesteśmy ich godni, lub że nigdy nam się to nie uda.

- Paulo Coelho